„Животот е како цртеж без гума. Постојано цртаме со моливот на судбината, засенчувајќи со спомените на веќе заборавените времиња, боејќи со боите на заминатите денови и четките на годините.“

Биди сонце на моите очи, топи ми го срцето во студените ноќи.
Биди месечина на моето небо, свети му најсјајно на него.

Зошто е животот толку тежок? Или пак срцето е она што многу сака?
Што ако некоја шанса не успееме да ја фатиме со рака?

Танцувај, како дете, со самодоверба и занес.
Растреси ја косата, кадриците нека раѓаат елан и живост.

Дојди, дојди со мене. Нежно склопи ги очите. Ќе те однесам онаму каде животот е бајка.
Подај рака, допри ме. Чувствуваш? Скокаме по облаците, живееме во висините, во синилата.

Еј ти, патнику, надалеку што одиш, знам не можеш со себе да ме водиш во заборав, каде го нема тој лик, каде ќе излечам срце за миг, каде таа насмевка нема да ме пече, тој поглед длабок нема да ме сече..

Во бел фустан, кој и ја оцртуваше контурата, грациозно танцуваше на „Лебедово Езеро“. Газеше по темниот под, како чиниш, по облаци. Сè се затемни. Само едно мало светло остана да ја придружува на сцената.