И покрај тоа што сè е така „маскирано“, нели, на крајот на краиштата, поентата е да најдеш некој кој буквално ќе го обожува твоето битие без ни трошка „потпора“ и помош од модерната технологија или најновите изуми?

Според Платон, луѓето некогаш биле поврзани, со две глави, два пара раце и нозе, сè до еден ден кога богот Зевс (најверојатно бил многу изнервиран), не ги казнил луѓето разделувајќи ги. Така човештвото останало проколнато…

Важно е како ја пренесувате таа ваша внатрешна енергија, кај и да сте, какви и да сте, што и да правите, движете се како кралици, бидејќи токму тоа и сте, кога не им робувате на комплексите.

Зошто трагаме по перфекцијата, знаејќи дека никогаш нема да ја најдеме? Но, кој вели дека мора да бидеме совршени за да бидеме среќни?