Одејќи по снегот ги остававме нашите стапки, како доказ дека сме биле тука, сме оставиле некаков белег, некаква трага, а јас секогаш се лутев што твоето ангелче во снегот беше поголемо и поубаво од моето.

Мирисот на дожд измешан со мирисот на свеќи од ванила… Мирис на есен. Поосамена од обично. Не јас. Есента. Јас… Мене ми е добро. Го комбинирам старото со новото, минатото го сакам назад, барем на кратко.

Сакам да е јуни. И тоа не кој било, туку оној кога го осетив она, знаеш… истото што го осети и ти.

Повторно истите исцрпувачки мисли кои го окупираат мојот мозок. Повторно истата мелодија според која чука моето срце. Повторно истата тага и меланхолија. Јас сум истата, на истото место, во истото време.

Кажи ми, си се обидел ли некогаш да сонуваш? Не сам за себе. Да сонуваш во пар. Да сонуваш за двајца? Две половинки. Мали безначајни. А кога ќе ги споиш добиваш приказна поразлична од сè останато.

Крајот има специфичен мирис и вкус, но не секој ја има привилегијата да го почувствува кога е најпотребно…

8-ца, 10-ка, 18-ка, 20-ка… Црни, црвени, кафени, сиви, бели, виолетови… Отворени, затворени, зимски и летни. Штикли. За некого само обувки, за некого неподносливи. За мене незаменливи.