Кога соновите се одамна почнати, кога низ прозорецот ѕирка испрекината светлина од уличната сијалица, кога дождот непрестајно удира во лимениот олук…

Ја смени продолжувајќи да го прави истото, затоа што му е важно да ѝ го разубави животот, но правејќи го тоа поинаку… Допирајќи најнапред само еден детаљ, нејзиното срце.

Подголтнувам. Подлипнувам. Главата исправена. Чадорот благо наведнат.
Не сакам никаков контакт со обичните минувачи. Сакам да наврнам, но…

Ги поздравувате од сабајле или си замислувате дека се невидливи?

А класот не би бил клас без умислената што прави фотосесии по школски вецеа. Отишла во веце и се слика. Позадина и се плави искршени плочки изналепени со паломи и прави некои испупчени пози.

Толку се гласни дождливите капки, кои удираат на површината, па се топат и тонат во мекоста на земјата… Се мешаат мириси на две тела некаде во дамнешни соништа, во најдлабоката бездна која не го чувствува својот крај…

Да ја заклучам ли душава со клучот на замрзнатите чувства, да го исушам ли срцево-море, па да не може ТОЈ да го разбранува немирот?

Ништо друго не бараме, туку почит каква што мажите имале до почетокот на новиот милениум, насмеано лице за подареното цвеќе, а не повратен одговор: „И шо да му правам сега? Кај да го ставам?“