„Готвиме, жалејќи се на изгубеното време, а можеме да вложиме љубов во храната.“ Јас би рекла, живееме жалејќи се за она што го немаме, наместо да ја вложиме сета страст во животот.

Колку од вас биле на „бајачка“, или што би рекла сестра ми, на пагански психијатар, или макар познавате некој кој бил однесен од страна на мајка му или баба му?

Жените меѓусебно се гледаат како конкуренција, не за работа или кариера (што до негде би било прифатливо), туку за вниманието на мажите…

Можеби вистинската грешка ни е што не знаеме да ја потцртаме таа линија, да ја видиме разликата меѓу совршениот кој го креираме како илузија во нашите глави, и реалниот, оној кој е тука, кој би сторил сè за нас, кој вистински постои…